Lucy stond alleen en staarde naar de glinsterende stad beneden. Het geluid van claxons weerklonk vaag, als een verre fluistering. De wind streelde zachtjes door haar haar en herinnerde haar aan een verloren aanwezigheid. In haar hand hield ze een verfrommelde brief, het symbool van een verloren liefde. Onder de sterrenhemel omhulde een zachte melancholie haar. Alles leek stil te staan, behalve de dansende lichtjes van New.